Bevolking en gewoonten
De bewoners van Istrië waren altijd al arbeiders en waar zij zich mee bezig hielden, kunnen wij vaststellen door de samenstelling van de bodem van het omliggende land.
In de bergen van Ćićarija was de Istriaan een bescheiden herder, hiervan getuigen een groot aantal volksspreekwoorden: Schapen zonder herder géén melk géén kaas. Iemand die op een schaap past, past op de wol. In het midden van dit kleine continent overheerst het grijze land, moeilijk te bewerken, maar vruchtbaar. Juist hier ontstondde Istrische boer. Het zuidwestelijke Istrië, van dieprode aarde, gebied van uitstekende wijnboeren waar zich het rijk van de Malvazija uitstrekt, terwijl langs de kust van het schiereiland altijd de vissers leefden van de visvangst: Wie slaapt, vangt géén vis.
Istrische vrouwen waren altijd al zelfopofferende vrouwen, op hun rug droegen zij het hele huis en niet alleen hun eigenvier hoeken. Wanneer zij, bijvoorbeeld, water haalden en uit ver gelegen bronnen, droegen zij het water in speciale emmers vervolgens op hun rug naar huis en om niet 'werkeloos' terug te lopen breiden zij.
Van geschiedkundige beroepen, waar Istrië om bekend stond, zijn vandaag de dag bijna allemaal verdwenen, ooit essentiële beroepen – steenhouwer en pottenbakker, twee zo verschillende ambachten. Één waarin men in ruwe stenen houwt de ander waar men klei subtiel vormt in aardewerl.
De inwoners van dit schiereiland wisten tijdens speciale gelegeheden deze met zang en dans op te vrolijken. Maar ook het lied is moeilijk, atonaal, archaïsch en zingt men tweestemmig. Instrumenten – van hout, landelijk: roženice, mih, duplice… De meest populaire dans is de balun, de dracht is eenvoudig, tweekleurig – bruin en wit.
De Istrische man is gemakkelijk te herkennen – zacht van karakter, hardwerkend, geduldig, enigszins verlegen en terughoudend, langzame bewegingen en verborgen krachten. Eenvoudig om mee in contact te komen, echte vriendschap is moeilijker maar dan wel voor altijd. Het meest wordt rechtvaardigheid gewaardeerd – een gegeven woord is de basis voor het meten van de communicatie en de samenleving:Een os houdt men vast aan zijn horens, een man aan zijn woord.
Indien u hem ontmoet op één van de landelijke wegen, jonger of ouder dan u – hij zal u altijd als eerste begroeten en oprecht in de ogen kijken.
